7 polskich fotografów w finale Sony World Photography Awards

Siedmiu polskich fotografów znalazł się w finale jednego z najbardziej presiżowych, światowych konkursów  Sony World Photography Awards 2012. 

Wśród zawodowców, w kategorii Wpółczesne Problemy  uczestnictwem w finale wyróżniono Kasię Bielską, w kategorii Kultura i Sztuka:  Jacka Świerczyńskiego, w kategorii Sport: Pawła Kopczyskiego i w kategorii Podróże:Jana Brykczynskiego 

Wśród amatorów w finale znaleźli się: Piotr Stasiuk , Andrzej Chrobot i Krzysztof Browko                                                         

Rozmowa "Pressa "z Kacprem Kowalskim o kondycji fotografii

"Nie wiem jak uzdrowić sytuację, ale wiem jak wnieść trochę światła do tej ciemni" - pisze Kacper Kowalski, laureat World Press Photo i Grand Press Photo na łamach miesięcznika "Press"

Ostatnie wieści ze świata polskiej fotografii prasowej nie napawają optymizmem.  Głębokie cięcia są wszechobecne. Kolejne agencje są zamykane, fotoreporterzy zwalniani, przypadkowi ludzie zatrudniani (na haniebnych umowach), a aparaty i obowiązki fotograficzne delegowane są na ręce dziennikarzy. W prasie: papierowej i elektronicznej - publikowane są coraz bardziej przeciętne zdjęcia. Zawodowego fotoreportera traktuje się jak przestarzały i niepotrzebny trybik wielkiej maszyny prasowo-wydawniczej, bo dziś każdy umie cyknąć fotkę. Najgorzej jest z elektronicznymi wersjami wydań, gdy do nich zaglądam, mam wrażenie, że trafiłem na foto-śmietnik. I to ma być świetlana przyszłość prasy? Na lament i próby obrony dawnego świata podejmowane przez fotoreporterów, ze strony wydawców słychać "po co przepłacać, skoro nie widać różnicy?" 

Wręczenie nagrody ZAiKS i wernisaż wystawy Tomasza Gudzowatego

Stowarzyszenie Autorów ZAiKS zaprasza,  6 lutego 2012 roku o godzinie 18 00 do Starej Galerii ZPAF pl. Zamkowy 8, na uroczystość wręczenia Tomaszowi Gudzowatemu Nagrody ZAiKS-u 2011 w dziedzinie sztuk wizualnych połączonego z wernisażem jego wystawy Beyond the body. Prace 2008-2010  

Tak, byłem na benefisie, wernisażu wystawy Olka Jałosińskiego. Byłem! (25 stycznia 2012 w Domu Spotkań z Historią). Niewielu z Was tam widziałem. Tak naprawdę 2-3 (pomijam „starsze” pokolenie). Mam na myśli tych młodych gniewnych, co to maja pretensję, że po 5 zł za zdjęcie dostają. Nie było Was tam, a szkoda. Zobaczyli byście na czym polega różnica między fotografią w rodzaju (za przeproszeniem) „Tele Tydzień” czy inne badziewiaste tabloidy,  a prawdziwą fotografią prasową. Tak dobrej fotografii prasowej jak na tym wernisażu dawno nie widziałem, w tak wielkim przekroju i tak wspaniałej, i tak dobrze eksponowanej. Ktoś mnie zaczepił (z nielicznych czytelników strony KFP) na łamach naszej strony, jako jurora konkursu Prasowe Zdjęcie Roku 2011 „… pokażcie światu swoje zdjęcia…”. Olek jest tym właśnie, z naszego (jurorskiego) pokolenia (no trochę starszym wprawdzie) który właśnie pokazał ten „pazur” fotoreportera. Ten pazur którego właśnie brakuje kolegom którzy oburzają się o te 5 zł za zdjęcie i przysyłają na konkurs byle co. Radzę – pójdźcie na wystawę Olka Jałosińskiego, w Domu Spotkań z Historią i zobaczcie na własne oczęta w czym sprawa. Zrozumiecie (albo i nie) na czym polega fotografia prasowa. Zrozumiecie też wtedy dlaczego tak, a nie inaczej jury konkursu głosowało w ten, a nie w inny sposób.

Wydawałoby się że konkursy fotografii prasowej powinny być dla fotoreporterów szansą na pokazanie ambitnych i zaangażowanych  reportaży, oryginalnych portretów i  wnikliwych obrazów rzeczywistości,  których media nie chcą drukować. Zdjęcia nadesłane na nasz konkurs , w swojej masie  raziły nieporadnością i brakiem oryginalności  i ograniczały się do  mniej lub bardziej sprawnego dokumentowania  spektakularnych wydarzeń . Brak było prac wybiegających poza schemat, oryginalnych tematycznie i formalnie, które choć trochę nosiły by cechy  indywidualne, wyróżniające autora. Jeżeli dodać do tego brak samokrytycyzmu, bo przysyłane zdjęcia były często na żenująco niskim poziomie, dostajemy obraz marazmu naszego środowiska. 

Przywykliśmy już do wszelkiego rodzaju pomysłów, w stylu "daj za darmo, to ewentualnie cię podpiszemy". Znamy to dobrze. Fotograf prasowy to taki gatunek co lubi robić zdjęcia po to tylko, by je oddać za darmo w imię "miłości bliźniego". Ostatnimi czasy pojawiła się jednak nowa moda. Moda na coś, co można przyrównać do szantażu. Bez użycia tej nowej metody, można liczyć na zdjęcia tylko od młodych naiwnych, co chcą "błysnąć" publikacjami, zdobyć „sławę” poprzez podpis pod zdjęciem. Myślenie takie - niech publikują, nawet za darmochę, przyda się do portfolio - ma krótkie nóżki i podcina gałąź na której wszyscy siedzimy.
Indywidualni miłośnicy "darmochy" mają jednak pewien problem, na topowe imprezy składają wnioski akredytacyjne raczej poważne agencje i tytuły prasowe. I co tu zrobić. Sama obietnica ewentualnego podpisu pod zdjęciem nie wszystkim wystarczy. Może więc lekki szantaż, przepraszamy - barter. My wam akredytację, wy nam zdjęcia. Ale nie żeby od razu w celach zarobkowych. Co to, to nie. Tylko na potrzeby własne. Na stronkę, na uloteczki, na plakacik, do wywiadziku w gazetce, ot takie, co nie co.
Taki model pozyskiwania zdjęć wybrali organizatorzy jednej z prestiżowych nagród muzycznych. Jest to pewien Związek i Agencja. Nagrody przyznawane są z kolei przez Akademię (na wzór Amerykański – bo wszystko co z Ameryki jest trendy).
W statucie tego Związku czytamy o tym co członek Stowarzyszenia powinien i co Stowarzyszenie ma na celu: "... przestrzegać dobrych obyczajów, w tym etyki zawodowej i zasad uczciwej konkurencji, ... prowadzenie działalności edukacyjnej w zakresie praw własności intelektualnej... , ... rozstrzyganie sporów pomiędzy członkami Stowarzyszenia, obejmujących m.in. prawa autorskie i prawa pokrewne przez nich posiadane ..."